Dokument jest opowieścią o formowaniu się polskiej szkoły filmowej, której dorobek został dostrzeżony przez zagraniczną widownię i zyskał uznanie światowej krytyki. Andrzej Wajda twierdzi, że zawdzięcza ona swój wysoki poziom odwoływaniu się do literackich pierwowzorów. Reżyser opowiada o tym szczególnym okresie dla polskiej kinematografii, wykorzystując fragmenty filmów, którymi obrazuje metody działania wszechobecnej cenzury, a także sposoby jej ominięcia.